Ze zijn er niet meer, die kleine koepeltjes aan de voorrand van het toneel. Het laatste bastion van controle voordat de acteur zijn stem de zaal bereikt. Het souffleurshokje. De stille hoeder leest mee en fluistert liever niet zijn woorden richting speelvloer.

Van de hedendaagse acteur wordt verwacht dat hij kan improviseren, zich redt op eigen kracht. Soms, in de coulisse, prevelt iemand mee als het seizoen nog jong is. Ook de digitale souffleur rukt op met een behulpzame stem in het oor. Een beroep in stilte, behulpzaam als het geheugen … (het niet meer weet) het niet meer weet.

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest